نگاهي كوتاه بر عملكرد عليرضا عبادي نماينده مردم بيرجند به مناسبت سومين سالگرد انتخاب وي
ميخانه اگر ساقي صاحب نظري داشت...

امام خميني(ره):
اگر به واسطه سوءمديريت و ضعف فكر و عمل شما، به اسلام و مسلمين ضرري و خللي واقع شود، و خود مي دانيد و به تصدي ادامه مي دهيد، مرتكب گناه كبير و عظيم مهلكي شده ايد.

شهرستان بيرجند 27 سال پس از پيروزي انقلاب اسلامي و برپايي هفت دوره از مجلس قانون گذاري ملي، تنها جلوس 4 نفر را بر كرسي نمايندگي خويش در اين نهاد به نظاره نشسته است. «سيد ابوالحسن حائري زاده» روحاني زاده اي بود كه بواسطه انتساب به خانداني جليل القدر و مورد احترام مردم منطقه از يك سو، و گرايش به طيف اسلامگرايان چپ انقلاب اسلامي (مجمع روحانيون مبارز) از ديگر سو، سه دوره اول مجلس شوراي اسلامي را در دوران اوج چپ خط امام به نام خويش سند زد. دوره چهارم اما انتخابات مجلس بدون حضور نماينده وقت مردم برگزار شد. چه اين بار صلاحيت «حائري زاده» به سبب ايراد يك نطق پيش از دستور آتشين در اعتراض به حذف گسترده نيروهاي چپ خط امام پس از رحلت ايشان، از سوي شوراي نگهبان رد شده بود. انتخابات اين دور با اجماع نيروهاي چپ بر روي «مهدي آيتي» فرزند يكي از روحانيون بزرگ و خوشنام منطقه و نيروهاي راست حول محور «محمد حسين ابراهيمي» از اعضاي دفتر مقام رهبري برگزار شد، اما درميان تعجب همگان اين نام «سيد محمد حسين زينلي» فرماندار سابق بيرجند و مديرعامل شركت معظم كوير تاير بود كه از صندوق هاي راي بيرون آمد. پس از چهار سال و در انتخابات مجلس پنجم اين بار جامعه روحانيت مبارز و تشكل هاي همسو «محمدرضا حافظ نيا» را به راي آزمايي مردم بيرجند فرستادند. مردي كه هرگز نتوانست اجماع نيروهاي راست داخل شهرستان را كسب كند، تا محافظه كار بسيار راديكالتري از او به مجلس برود. «سيد عليرضا عبادي» مسئول عقيدتي-سياسي پادگان آموزشي 04 بيرجند كسي بود كه با كسب بيشترين آراي تازيخ انتخابات بيرجند شمايل وكالت مجلس پنجم را از اين ديار بر تن كرد. عملكرد فوق العاده ضعيف «عبادي» در مجلس پنجم اما، براي جناح راست حاكميت، هيچ ترديدي مبني بر عدم حمايت از او در دوره بعدي انتخابات باقي نگذاشت. او در انتخابات مجلس ششم هم به مانند مجلس قبل از سوي هيچ تشكل سياسي كشوري حمايت نشد و ائتلاف بزرگ اصولگرايان (ائتلاف خط امام و رهبري) «سيد ابوالحسن علوي» رييس وقت دانشگاه آزاد اسلامي بيرجند را بر او ترجيح دادند. هر چند باز هم اجماع راستگرايان منطقه بر روي او شكل گرفت و «علوي» با كسب دوهزا راي حتي نتوانست آراي ناكام پنج هزار تايي «حافظ نيا» را هم تكرار نمايد، ليكن اين بار «مهدي آيتي» كانديداي ائتلاف بزرگ جبهه دوم خرداد بود كه پيروز ميدان شد. مجلس هفتم ليكن حكايت ديگري داشت. سه كانديداي منتسب به جبهه اصلاحات يعني «مهدي آيتي» نماينده دوره قبل، «سيده فاطمه خاتمي» نماينده مشهد و بخت برگشته اي به نام «سيد محمد راشدي» كه ساده لوحانه تمام آبرويش را براي تسويه حساب شخصي ديگران با «مهدي آيتي» به حراج گذاشت روي هم به اندازه «عليرضا عبادي» كانديداي اين بار ديگر رسمي آبادگران نيز راي به كف نياوردند و اين چنين بود كه «سيد عليرضا عبادي» فرزند «سيد حيدر» بار ديگر به عنوان نماينده مردم بيرجند روانه مجلس شوراي اسلامي شد.
اما دوران حضور وي در كسوت نماينده مردم بيرجند در سه سال گذشته از عمر مجلس اصوالگرايي، به هيچ وجه در برگيرنده نكته اي روشن و قابل ذكر و دفاع نبوده است و در حقيقت مي توان عملكرد فعلي وي را به مراتب ضعيف تر از عملكرد او در دوره پنجم دانست. شايد به جرات بتوان در يك رده بندي آماري به لحاظ حضور موثر و ايفاي نقش در تحولات ملي و منطقه اي «سيد عليرضا عبادي» را جزو 3 نماينده آخر مجلس طبقه بندي كرد. «عبادي» همچنانكه در حوزه ملي هرگز نتوانست به يك چهره حتي متوسط به لحاظ تاثيرگذاري در مجلس و ميان همفكران خود بدل شود، در حوزه كاركرد منطقه اي نيز قافيه را به «موسي قرباني» نماينده مقتدر قاينات واگذار كرد و تبديل به مهره اي خنثي و غيرقابل اتكا در مناسبات استاني گشت. به اعتراف همگان (حتي نزديكترين ياران و مريدان وي) او هرگز نتوانست وظايف خود را به عنوان نماينده مردم يكي از مراكز استان هاي استراتژيك كشور به نحو مطلوب و يا حتي قابل قبولي ايفا نمايد. «عبادي» در تنها نطق پيش از دستوري كه در طول اين سه سال در صحن علني مجلس ايراد كرده است حتي يك كلمه از منطقه خراسان جنوبي و معضلات و محروميت هايش سخني به ميان نياورده است و تنها به تبيين جايگاه ولايت فقيه و برتري هاي نظام حكومت ولايي به دموكراسي پرداخته است. چندين تذكر به رييس جمهور يا وزرا درباره لزوم تعطيل كردن باشگاههاي بيليارد، افزايش اعتبارات قرآني، جمع آوري كارتون خوابها و جلوگيري از خوانندگي زنان!!! بخش ديگري از عملكرد سه ساله وي بوده است. اين اقدامات البته جدا از عكسي است كه خبرگزاري فارس از او منتشر نمود در حالي كه در صحن علني مجلس به خواب فرو رفته بود.
عدم همراهي با رييس جمهور به هنگام سفر به حوزه انتخابيه براي اولين بار در تاريخ سياسي پس از انقلاب اسلامي، توسط او به عرصه ظهور رسيد. «عبادي» در اقدامي ماندگار در تاريخ، در جريان سفر ارديبهشت 83 «سيد محمد خاتمي» به خراسان جنوبي به بهانه اسباب كشي منزل!!! از همراهي رييس جمهور امتناع ورزيد. البته اين موضوع چندان هم غيرمنتظره نبود. او چند ماه قبل نيز از حضور در مراسم معارفه «ابراهيم رضايي بابادي» نخستين استاندار خراسان جنوبي خودداري كرده بود. او كه گويي دولت «خاتمي» را دولتي معاند مي دانست، تا پايان عمر آن هم بر سر حرف خود ماند و به تلافي لحاظ نشدن نظرش در انتخاب استاندار، تمامي جلسات اداري استان و نيز سفر وزرا و معاونان رييس جمهور به منطقه را تحريم كرد. روي كار آمدن دولت عدالت گستر اما، تنها در افزايش حضور فيزيكي او در جلسات رسمي با استانداري كه هميشه گزينه مطلوب «عبادي» براي ادره استان بود خلاصه گشت و عملا نبض اداره تشكيلات اداري استان خراسان جنوبي در دست نماينده كاركشته قاينات و عضو هيئت رئيسه مجلس «موسي قرباني» باقي ماند. عبادي به سبب تحريم چارت سازماني استان در سال نخست پاگيري آن، نه تنها نتوانست در اين دولت جايگاه ولو كوچكي در ميان مديران استان براي خود دست و پا كند بلكه حتي با رفتن «رضايي بابادي» و معاونان بومي او و روي كار آمدن كابينه چهارمحالي «سيد صولت مرتضوي باباحيدري» شاهد افزايش نفوذ نماينده رقيب و تضعيف بيش از پيش جايگاه خود و شهرش در مديريت استان شد. چرا كه با رفتن استاندار وقت كه بي توجه به مشكلاتش با «عبادي» از اقتدار بيرجند به عنوان مركز استان و چينش متناسبي از مديران بومي حمايت مي كرد، با تغيير دولت و افزايش قدرت و نفوذ «قرباني» در استان اين سيل عظيم مديران بود كه در ازاي روانه شدن بخش اعظم اعتبارات و پروژه ها به سوي قاينات به سمت صندلي هاي مديريتي مركز استان سرازير شده بود.
گرچه خود «عبادي» هم تقريبا اين واقعيت را پذيرفته است كه مديران فعلي هيچ نقشي در مديريت استان براي او و شهرش قائل نيستند و لذا همچنان سفرهاي استاني محدودي به منطقه دارد و سخنراني هايش را هم در مساجد شهر به جاي بررسي معظلات و رفع كاستي ها، به تبيين جايگاه ولايت و يا برخي تئوري پردازي هاي ناپخته در خصوص اوضاع جهاني و تحولات مهم كشور اختصاص مي دهد. جمله معروف او در گفتگو با يكي از نشريات محلي مبني بر اينكه نمايندگان استان به صورت مجمع كار مي كنند و حضور او هيچ تفاوتي با حضور نماينده قاينات ندارد هم در نوع خود جالب توجه و نشان گر مدل فكري وي در بحث توسعه منطقه اي بود.
عملكرد عبادي آنچنان ضعيف و غير قابل دفاع مي باشد كه از همين حالا صحنه گردانان اصلي اصولگرايي شهرستان را به فكر انتخاب آلترناتيو وي در انتخابات سال آينده مجلس هشتم انداخته است. انتخابي كه به احتمال فراوان از ميان «حسن خسروي» رييس شوراي اسلامي استان، «ابراهيم تقي زاده» رييس دانشگاه آزاد اسلامي و «سردار محمد وحدتي» فرماندار فعلي بيرجند انجام خواهد پذيرفت و از «عبادي» مسين ترين نماينده تاريخ بيرجند در مجلس به بازنشستگي و استراحت دعوت خواهد شد..
خالي از لطف نيست در پايان حكايتي را از مرحوم مدرس نقل نماييم:
مي گويند در يكي از دوره هاي مجلس شوراي ملي بحثي درباره بستن ماليات بر مشروبات الكلي مطرح بوده است. مرحوم مدرس در موافقت با لايحه و يكي از نمايندگان روحاني و مقدس مآب در مخالفت با آن صحبت مي كرده اند. آن نماينده روحاني معتقد بوده است كه اصلا بحث در مورد مسكرات كه از سوي اسلام حرام شده است در مجلس جايز نيست و از اساس به شدت با اين لايحه مخالف بوده است. شهيد مدرس در جواب آن نماينده مي گويد: «مرحوم سپهسالار دو ساختمان به فاصله كمي از هم ساخته است. يكي مدرسه (محل وقت مجلس) و ديگري مسجد. شما ظاهرا آدرس را اشتباهي آمده ايد. اينجا مجلس است و مسجد چند متر بالاتر است. آن عوضي كه شب عرق مي خورد و در خانه من عربده مي كشد و بالا مي آورد بايد ماليات گندكاري هايش را بدهد. اينجا نكليف شرعي ما اين است كه براي اداره جامعه و منافع ملي قانون تصويب كنيم.»
و حال اين هم حكايت ماست كه گويي نماينده مان مجلس را با مسجد اشتباه گرفته است... به قول شاعر:
ميخانه اگر ساقي صاحب نظري داشت
ميخواري و مستي ره و رسم دگري داشت